Páginas

01 mayo 2008

fa' de me chello che vuó'

Enhorabuena vengáis, mayo,
el mejor mes de todo el año.

(En el Vocabulario de Correas)

* * *

Era de maggio e te cadéano 'nzino,
a schiocche a schiocche, li ccerase rosse...
Fresca era ll'aria e tutto lu ciardino
addurava de rose a ciento passe...

Era de maggio, io no, nun mme ne scordo,
na canzone cantávamo a doje voce...
Cchiù tiempo passa e cchiù mme n'allicordo,
fresca era ll'aria e la canzone doce...

E diceva: “Core, core!
core mio, luntano vaje,
tu mme lasse, io conto ll'ore...
chisà quanno turnarraje!”

Rispunnev'io: “Turnarraggio
quanno tornano li rrose...
si stu sciore torna a maggio,
pure a maggio io stóngo ccá...

Si stu sciore torna a maggio,
pure a maggio io stóngo ccá.”

E só' turnato e mo, comm'a na vota,
cantammo 'nzieme lu mutivo antico;
passa lu tiempo e lu munno s'avota,
ma 'ammore vero no, nun vota vico...

De te, bellezza mia, mme 'nnammuraje,
si t'allicuorde, 'nnanz'a la funtana:
ll'acqua, llá dinto, nun se sécca maje,
e ferita d'ammore nun se sana...

Nun se sana: ca sanata,
si se fosse, gioja mia,
'mmiez'a st'aria 'mbarzamata,
a guardarte io nun starría!

E te dico: “Core, core!
core mio, turnato io só’...
Torna maggio e torna 'ammore:
fa' de me chello che vuó'!

Torna maggio e torna 'ammore:
fa' de me chello che vuó'!”

(Salvatore Di Giacomo)

* * *

Doy mis mayos futuros, los que sean,
por un día de mayo de dos mil.

(Mayo de 2003, entre Cairoli y Cordusio)

19 comentarios:

  1. Ben vennas, mayo, et con alegría;
    poren roguemos a Santa María
    que a seu Fillo rogue todavía
    que el nos guarde d’err'e de folía.
    Ben vennas, Mayo, et con alegría…

    Cerverí de Gírona

    ResponderEliminar
  2. Somos también en mayo tus lectores.

    ResponderEliminar
  3. Muy bonita selección de mayos, Julio. Gracias.

    Y la balada napolitana, cómo la canta Battiato. Ese cambio de cadencia entre "fresca era ll’aria e la canzone doce...
    E diceva: “Core, core!
    core mio, luntano vaje..."
    ¿Sabes que otra vez la han vuelto a colgar en youtube?

    Feliz mes en el que eres.

    ResponderEliminar
  4. Modestamente, aporto los versos del Libro de Alexandre:
    El mes era de mayo, el tienpo glorïoso,
    cuando fazen las aves un solaz deleitoso;
    son cubiertos los prados de vestido fermoso:
    da sospiros la dueña la que non ha esposo.

    Tienpo dulce e sabroso pora bastir casamientos,
    porque lo tenpran las flores e los sabrosos vientos:
    cantan las donçelletas suyos mayos a conventos,
    fazen unas a otras buenos pronunçiamientos.

    Caen en el sereno las buenas ruçiadas,
    entran en flor las mieses, ca son ya espigadas,
    fazen las dueñas triscas, en camisas delgadas:
    estonçes casan algunos que después se mesan las barvas.

    Andan moças e viejas bueltas en amores,
    van a coger por la siesta a los prados las flores,
    dizen unas a otras buenos pronunçiadores
    e aquellos más tiernos tiénense por mejores...

    ResponderEliminar
  5. y para los no políglotas??
    nos morimos por una traducción...

    ResponderEliminar
  6. Luminosa, radiante, vital entrada, como corresponde a mayo. Pero… cuidado, amigo Fausto, quiero decir, Julio, con la oferta final: ¡es toda una tentación para Mefistófeles!

    Un abrazo, “amigo en mayo”.

    ResponderEliminar
  7. Para Anónimo, esta traducción bastante literal, aunque con el segundo verso tengo mis dudas:

    Era mayo y caían en tu regazo, / a racimos, las cerezas rojas... / El aire era fresco y todo el jardín / olía a rosas a cien pasos... // Era mayo, no, no me olvido: / cantábamos una canción a dos voces... / Cuanto más tiempo pasa, más me acuerdo de ello: / fresco era el aire y la canción dulce. // Y decía: “Corazón, corazón, / corazón mío, te vas lejos; / tú me dejas, yo cuento las horas... / ¡Quién sabe cuándo volverás!” // Yo respondía: “Volveré / cuando vuelven las rosas... / Si esta flor vuelve por mayo, / también por mayo yo estaré aquí... // Si esta flor vuelve por mayo, / también por mayo yo estaré aquí... // Y he vuelto y ahora, como entonces, / cantamos juntos el motivo antiguo. / Pasa el tiempo y el mundo cambia, / pero el verdadero amor sigue su camino. // De ti, hermosura mía, me enamoré, // si recuerdas, delante de una fuente: / el agua, dentro de ella, no se seca nunca, / y herida de amor nunca se cura... // No se cura, porque / si se curase, gozo mío, / en medio de este aire perfumado, / no estaría mirándote. // Y te digo: “Corazón, corazón, / corazón mío, he vuelto... / Vuelve mayo y vuelve el amor: / haz de mí lo que quieras. // Vuelve mayo y vuelve el amor: / haz de mí lo que quieras.”

    ResponderEliminar
  8. Hermoso Cerverí, Enrique. Gracias.

    ResponderEliminar
  9. Gracias, José Ignacio. Este mes no es para estar, sino para ser.

    ResponderEliminar
  10. Y cuando dice: "Nun se sana: ca sanata..." Es una delicia oírsela cantar a Battiato, Crista. Gracias por esa "metafísica" felicitación.

    ResponderEliminar
  11. Nada modesta esa aportación, José Antonio. Es mayo en estado puro.

    ResponderEliminar
  12. ¡Los peligros de la hipérbole, Antonio! Otro abrazo de tu amigo en mayo.

    ResponderEliminar
  13. En efecto: el mes entre los meses.

    Un beso.

    ResponderEliminar
  14. "...
    Matómela un ballestero,
    ¡Déle Dios mal galardón!"

    ResponderEliminar
  15. qué preciosidad!!!no sabes cuánto te lo agradezco, mucho mejor así, sin duda. por algo existen las ediciones bilingües!!
    por cierto, el poema de " que por mayo era por mayo.." me lo tuve que aprender cuando estaba en el colegio y me ha hecho mucha ilusión ver la alusión del comentarista porque lo he tenido en mente toda la semana, qué maravilla la memoria de niños, no se olvida nunca.

    ResponderEliminar
  16. En mayo cuántas cosas me hacen falta.
    El tiempo, como sangre, se me agolpa
    ante los ojos del mirar inquieto.
    Lo que me gusta más de mayo ardiente,
    es que no pienso en mayo, ni lo añoro.
    Sólo soy una estatua apenas viva,
    los pájaros se acercan y me tocan,
    para marcharse luego. Yo me quedo
    en este cementerio de azucenas,
    en que me hacen falta tantas cosas,
    en que me falta todo menos mayo,
    ante los ojos del mirar inquieto.

    ResponderEliminar
  17. ¡Qué preciosos versos! Yo aportaría a Miguel Hernández, con aquel terceto:

    ¡Ay querencia, dolencia y apetencia!:
    tus sustanciales besos, mi sustento,
    me faltan y me muero sobre mayo.

    ResponderEliminar
  18. en mayo estuve en Roma y vi torres: pensé en ti.

    ResponderEliminar
  19. ¡Qué suerte, Rocío! Gracias.

    ResponderEliminar